Martijn

Voordat ik begon met trainen, was mijn gezondheid er niet goed aan toe. Ik was veel te zwaar, bewoog te weinig, was stijf en had vaak pijn in mijn rug. Ik zag ook bij mijn vader, die ook te zwaar was wat voor impact het krijgen van diabetes type 2 op je leven heeft. En ik wist zeker: als ik zo door zou blijven gaan, zou dat ook mijn toekomst worden.

Daar wilde ik graag verandering in brengen. Alleen de sportschool was voor mij echt de allerlaatste plek waar ik naartoe wilde. Ik ben in het verleden weleens naar een sportschool geweest, maar ik deed daar eigenlijk maar wat. Geen idee of het klopte wat ik deed, en er was niemand die me echt begeleidde.

Hier is dat totaal anders. Je krijgt begeleiding, en wat ik ook heel prettig vind, er zijn hier geen spiegels. In een gewone sportschool zie je jezelf constant. Voor iemand die niet in conditie is, is dat best confronterend. Hier voelt dat anders, veel prettiger.

Iets wat ik hier geleerd heb, is dat niet elke training je beste training hoeft te zijn. Als je maar blijft komen, dan telt ook een mindere training gewoon mee. En hoe ik me nu voel, dat is echt totaal anders dan voorheen. Het lijkt soms wel alsof ik in een andere wereld ben beland. Ik heb veel meer energie, alles gaat makkelijker. Ik gebruik vaak het voorbeeld van sokken aantrekken, iets kleins maar dat kostte me eerst moeite en nu niet meer. Ook thuis merk ik het, dingen die ik vroeger uitstelde, doe ik nu gewoon tussendoor.

Dat ik nu veel minder zwaar ben, helpt natuurlijk mee. Ik ben sterker geworden, en dat merk ik ook in mijn rug, ik heb veel minder pijn. Wat me misschien nog wel het meest verbaasde, is dat ik het gewoon echt leuk vind om te doen. Het geeft een kick. De stappen die je maakt, meer gewicht, meer herhalingen en je ziet jezelf vooruit gaan.

Ik wist zeker dat als ik niets zou veranderen, ik uiteindelijk diabetes type 2 zou krijgen. En dat wilde ik niet. Dat is precies waarom ik dacht: ik moet nu iets doen. Want nu kan het nog.